Archiwa tagu: Monteverdi

Lamento d’Arianna – wykonania

2015, 23 maja – Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Koncert z cyklu radi/o/pera: „Ballo…” Koncert utworów Claudia Monteverdiego, m.in. Lamento d’Arianna
Kierownictwo muzyczne: Władysław Kłosiewicz

Wykonawcy:

Arianna – Dorota Lachowicz
Klawesyn włoski – Władysław Kłosiewicz

SONY DSC
Dorota Lachowicz i Władysław Kłosiewicz na koncercie Ballo

 

1996, 7 października – Warszawska Opera Kameralna

„Se i laguidi miei sguarfi, Torsi e Clori. Se pur destona. Lamento d’Arianna, Introduzione al ballo, Ballo delle Ingrate”

Kierownictwo muzyczne: Władysław Kłosiewicz
Reżyseria: Ryszard Peryt
Scenografia: Andrzej Sadowski

Wykonawcy:

Arianna – Dorota Lachowicz
Klawesyn włoski – Władysław Kłosiewicz

Il combattimento di Tancredi et Clorinda – wykonania

2018, 24 listopada – Muzyka Dawna na Zamku Królewskim, Warszawa

Claudio Monteverdi – Ballo delle Ingrate, Combattimento di Tancredi e Clorinda

Wykonawcy: 
Tancredi – Marcin Pawelec
Clorinda – Marta Boberska
Testo – Sylwester Smulczyński

Capella Regia Polona, dyr. Krzysztof Garstka

 

 

 

2018, 2 lutego – Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, Katowice

Wykonawcy:
Narrator, Tankred, Klorynda – Marco Beasley
{oh!} Orkiestra Historyczna

relacja

 

2015, 23 maja – Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, Warszawa

Koncert z cyklu radi/o/pera: „Ballo…” Koncert utworów Claudia Monteverdiego, m.in. „Il combattimento di Tancredi et Clorinda”
Kierownictwo muzyczne: Władysław Kłosiewicz

Wykonawcy:
Testo – Karol Kozłowski
Tancredi – Andrzej Klimczak
Clorinda – Justyna Stepień
Zespół Musicae Antiquae Collegium Varsoviense

SONY DSC

 

 

1996, 7 października – Warszawska Opera Kameralna

„Se i laguidi miei sguarfi, Torsi e Clori. Se pur destona. Lamento d’Arianna, Introduzione al ballo, Ballo delle Ingrate”
Kierownictwo muzyczne: Władysław Kłosiewicz
Reżyseria: Ryszard Peryt
Scenografia: Andrzej Sadowski

Wykonawcy:
Testo – Krzysztof Szmyt
Tancredi – Bogdan Śliwa
Clorinda – Marzanna Rudnicka

 

1993, 27 marca – Teatr Wielki im. Stanosława Moniuszki w Poznaniu

„Tasso i Cervantes”
Reżyseria: Małgorzata Dziewulska
Choreografia: Leszek Czarnota
Scenografia: Elżbieta Tolak, Robert Kiesznowski

Il ballo delle Ingrate – wykonania

 

 

2018, 24 listopada – Muzyka Dawna na Zamku Królewskim, Warszawa

Claudio Monteverdi – Ballo delle Ingrate, Combattimento di Tancredi e Clorinda

Wykonawcy: 
Venere – Dorota Lachowicz
Plutone – Marcin Pawelec
Amor – Iwona Lubowicz
Una dell’Ingrate – Marta Boberska

Capella Regia Polona, dyr. Krzysztof Garstka

 

 

2015, 23 maj – Radi/o/pera, Studio Koncertowe Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego, Warszawa

Ballo – koncert utworów Claudia Monteverdiego

Kierownictwo muzyczne: Władysław Kłosiewicz

Wykonawcy:
Marta Boberska, Julita Mirosławska, Justyna Stępień, Dorota Lachowicz, Karol Bartosiński, Karol Kozłowski, Andrzej Marusiak, Sylwester Smulczyński, Sławomir Jurczak, Andrzej Klimczak
Musicae Antiquae Collegium Varsoviense

relacja

1996, 7 października – Warszawska Opera Kameralna, Warszawa

„Se i laguidi miei sguarfi, Torsi e Clori. Se pur destona. Lamento d’Arianna, Introduzione al ballo, Ballo delle Ingrate”

Kierownictwo muzyczne: Władysław Kłosiewicz
Reżyseria: Ryszard Peryt
Scenografia: Andrzej Sadowski

Wykonawcy:
Amore – Urszula Jankowska
Venere – Dorota Lachowicz
Plutone – Grzegorz Zychowicz
Imber d’Inferno – Bernard Pyrzyk, Jerzy Knetig, Zdzisław Kordyjalik, Sławomir Jurczak
Anime Ingrate – Marta Boberska, Joanna Matraszek, Aleksandra Zamojska, Mirosława Kacprzak
Mimowie – Klaudia Carlos, Lidia Sycz, Lerzy Kloniowski, Andrzej Kwiatkowski

L’Orfeo

L’Orfeo – Ofeusz

favola in musica w pięciu aktach z prologiem
muzyka Claudio Monteverdi
libretto Alessandro Striggio
premiera podczas karnawału w Accademia Invaghiti w Mantui 22 lutego 1607 i w Palazzo Ducale w Mantui 24 lutego 1607

Premierowa obsada:
La Musica, La Speranza, La Messaggera, Proserpina (sopran – kastrat) – Giovan Guadalberto Magli
Orfeo (tenor) – Francesco Rasi
Euridice, żona Orfeusza (sopran chłopięcy) – Girolamo Bacchini
La Ninfa (sopran)
Caronte (bas)
Plutone (bas)
Apollo, ojciec Orfeusza (tenor)
Pastore 1 (alt)
Pastore 2 (tenor)
Pastore 3 (tenor)
Pastore 4 (bas)
Spirito 1 (tenor)
Spirito 2 (bas)
Spirito 3 (bas)
Echo (tenor)

Prolog

Uroczysta Toccata i wejście Muzyki, która wita publiczność i obiecuje opowieść o Orfeuszu.

Akt I

Orfeusz poślubia Eurydykę, pasterze się radują, nimfa wzywa Muzy, małżonkowie nie posiadają się ze szczęścia. Wszyscy składają ofiarę bogom.

Akt II

Orfeusz przechadza się w gaju, Eurydyka bawi się z towarzyszkami. Nagle nimfa Silvia przynosi Orfeuszowi fatalną wiadomość – Eurydykę ukąsił wąż i pozbawił ją życia. Orfeusz rozpacza, postanawia zejść do podziemi, by odnaleźć żonę. Pasterze i Nimfy opłakują los nieszczęsnych małżonków.

Akt III

Nadziej wiedzie Orfeusza ku wrotom piekieł i tam musi go opuścić. Wejścia pilnuje Charon. Śpiewak czaruje go muzyką, lecz strażnik pozostaje nieugięty. Orfeusz zwraca się ku mocom piekielnym z błaganiem o pomoc.

Akt IV

Prozerpina wstawia się za Orfeuszem u swego małżonka Plutona. Pluton jej ulega, stawia jednak warunek – Orfeusz nie może spojrzeć na ukochaną przed powrotem na ziemię.Orfeusz wiedzie Eurydyke ku światłu, ogarniają go wątpliwości. Nie jest pewien, czy Eurydyka idzie za nim. Ogląda się i zrozpaczony widzi oddalającą się żonę. Orfeusz zostaje uniesiony do krainy żywych.

Akt V

Zrozpaczony Orfeusz błąka się pośród łąk i gajów Tracji. Wyrzeka się miłości. Apollo zstępuje z niebios, potępia skrajne namiętności. Orfeusz zostaje wezwany do gwiazd. Wespół z ojcem wstępują do nieba.

Wykonania w Polsce

Relacje

L’incoronazione di Poppea

L’incoronazione di Poppea – Koronacja Poppei

opera reggia/drama musicale w trzech aktach z prologiem
muzyka Claudio Monteverdi
libretto Giovanni Francesco Busunello wg „Dzienników” Tacyta
premiera w Teatro SS. Giovanni e Paolo w Wenecji, karnawał 1643

Premierowa obsada:
Fortuna (sopran)
Mirtu (sopran)
Amor (sopran)
Pallada (sopran)
Merkury (tenor)
Wenus (sopran)
Poppea (sopran) – Anna di Valerio (?)
Neron (sopran-kastrat) – Stefano Costa (?)
Oktawia (sopran) – Anna Renzi
Otton (alt)
Seneka (bas)
Drusilla (sopran)
Mamka (alt/tenor)
Arnalta (alt/tenor)
Lucano (tenor)
Valetto (sopran-kastrat) – Rabocchio (Corbacchio?)
Damigella (sopran)
Liktor (bas)
Kapitan Wyzwoleniec (tenor)
Żołnierze (2 tenory)
Domownicy Seneki (2 tenory, bas)
Konsulowie (tenor, bas)
Trybuni (2 tenory, bas)

Prolog

Fortuna, cnota i Amor spierają się o władzę. Amor zapowiada, że przed zmierzchem pokaże rywalom, kto naprawdę rządzi światem

Akt I

Otton wraca do domu z dalekiej podróży, tęskniąc za ukochaną żoną, Poppeą. Przed domem spostrzega dwóch żołnierzy Nerona. Neron żegna Poppeę po miłosnej nocy. Poppea jest pewna poparcia Amora i Fortuny, mamka Arnalta ostrzega ją, zwłaszcza przed cesarzową. Zdradzona Oktawia przeżywa upokorzenie. Mamka radzi jej, żeby poszukała kochanka, Oktawia ze wstrętem odrzuca tę radę.

Filozof Seneka sławi wdzięki Oktawii, która prosi go o wstawiennictwo u Nerona, jego byłego ucznia. Seneka medytuje nad bólem, który dotyka nawet cesarzową. Pallada przepowiada filozofowi rychłą śmierć. Seneka przyjmuje to ze stoickim spokojem. Neron postanawia odtrącić Oktawię i poślubić Poppeę. Sprzecza się z Seneką. Neron wraca do Poppei, która podburza go przeciw filozofowi, Neron skazuje Senekę na śmierć. Otton błaga Poppeę o miłość, jednak ona nim gardzi. Otton ulega westchnieniom Druzylli, która od dawna go wielbi.

Akt II

Seneka medytuje nad samotnością. Merkury przynosi mu wyrok, który po chwili potwierdza Kapitan. Seneka żegna się z przyjaciółmi i przygotowuje ceremonię samobójstwa, nie zważając na błagania domowników. Paź i Panna służebna wesoło flirtują. Neron i Lukian cieszą się ze śmierci Seneki. Neron myśli tylko o Poppei. Otton rezygnuje z zabicia Poppei, jednak Oktawia, szantażując go, nakazuje mu zamordowanie żony. Druzylla jest szczęśliwa. Otton powierza jej nakaz cesarzowej. Druzylla go wspiera i daje mu przebranie. Poppea triumfuje po śmierci Seneki, Arnalta ją ostrzega. Poppea kładzie się spać, Arnalta śpiewa jej kołysankę. Otton w przebraniu Druzylli zakrada się do ogrodu, Amor budzi Poppeę i Arnaltę, uniemożliwiając Ottonowi zabicie żony. Podejrzana jest Druzylla, która przebrała Ottona w swoje szaty. Amor triumfuje.

Akt III

Druzylla czeka na powrót Ottona, Arnalta i straże przybywają, aby ja aresztować. Druzylla przyznaje się do zbrodni, aby ratować Ottona, Neron skazuje ją na tortury. Otton wyznaje swój postępek, aby ratować Druzyllę. Wyjawia plan Oktawii. Neron skazuje kochanków na wygnanie, ogłaszając równocześnie wygnanie Oktawii. Neron oznajmia Poppei, że zostanie cesarzową. Arnalta cieszy się szczęściem swojej pani. Oktawia rozpacza i żegna się z Rzymem. Poppea zostaje ukoronowana w obecności konsulów i Trybunów. Amor i Wenus ogłaszają swoje zwycięstwo, Neron i Poppea łączą się w miłosnym duecie.

Wykonania w Polsce

Relacje

Il ritorno d’Ulisse in patria

Il ritorno d’Ulisse in patria – Powrót Ulissesa do ojczyzny

drama per musica w trzech aktach z prologiem

muzyka Claudio Monteverdi

libretto Giacomo Badoaaro wg „Odysei” Homera

premiera w Teatro SS Giovanni e Paolo/Teatro San Cassiano w Wenecji, 1640

Premierowa obsada:

L’Humana fragilita (sopran)

Tempo (bas)

Fortuna (sopran)

Amor (sopran)

Ulisse (tenor) – Francesco Manelli (?)

Penelopa, żona Ulissesa (sopran) – Giulia Paolelli (?)

Telemaco (tenor) – Constantino Manelli (?)

Antinoo (bas)

Pisandro (tenor)

Anfinomo (alt)

Eurimaco (tenor)

Melanto (sopran)

Iro (tenor)

Ericlea (alt)

Eumete (bas)

Jowisz (tenor)

Neptun (bas)

Minerwa (sopran) – Maddalena Manelli (?)

Juno (sopran)

Syreny

Najady

Chór w niebie

Chór na morzu

 

Prolog

Ludzka kruchość w towarzystwie Czasu, fortuny i Amora prorokuje nieszczęście Odyseusza.

Akt I

Penelopa wiernie czeka na męża. Mamka Eryklea modli się o powrót Odysa.

Melanio, służąca Penelopy zabawia się z kochankiem Eurymachem. Do brzegu Itaki zbliża się łódź Feaków.Neptun skaży się na Feaków, którzy pomogli Odysowi wrócić do ojczyzny. Skazuje ich na  przemianę w skałę. Jowisz aprobuje wyrok brata. Odys pyta pasterza o nazwę krainy, w której się znalazł. Dowiaduje się, że to Itaka. Nie może w to uwierzyć. Dopiero gdy pasterz okazuje się przebraną Minerwą, prawda dociera do Odysa. Minerwa nakazuje my zachowanie incognito i zamienia go w starca. Wysyłago  do starego przyjaciela, pasterza Eumajosa. Sama udaje się do Spraty po Telemacha.Melanto usiłuje namówić Penelopę na korzystanie z życia, jednak Penelopa nie słucha jej podszeptów. Odyseusz prosi Eumajosa o gościnę, pasterz go przyjmuje.

Akt II

Minerwa przenosi Telemacha do Itaki. Witają go Eumajos i nieznajomy starzec. Eumajos rusza, aby uprzedzić Penelopę o powrocie syna. Tymczasem Telemach poznaje tożsamość tajemniczego starca. Mealnto i Eurymach knują przeciw Penelopie. Zalotnicy przypuszczają kolejny, daremny szturm. Eumajos zapowiada powrót Telemacha i jego ojca. Zalotnicy postanawiają zabić młodzieńca. Minerwa zamierza zaproponować Penelopie konkurs: ktokolwiek napnie łuk Odysa, zyska jej rękę. To sposób na to, aby łuk znalazł się w rekach właściciela. Telemach opowiada matce o podróżach, zachwycając się zwłaszcza uroda Heleny. Eumajos sprowadza żebraka do pałacu. Królowa ogłasza konkurs łuczniczy, zalotnicy ponoszą klęskę. Tylko żebrak potrafi napiąć łuk. Odys zabija wszystkich zalotników.

Akt III

Melante skarży się na żebraka, który zabił jej kochanka. Eumajos stara się przekonać królową, że starzec jest jej mężem. Penelopa mu nie wierzy. Nawet Telemach nie potrafi przełamać nieufności matki. Minerwa prosi Junonę o wstawiennictwo u Jowisza, ten zaś wstawia się za małżonkami u Neptuna. Euryklea również waha się co do tożsamości starego żebraka. Nikt nie jest w stanie przekonać Penelopy, że jej małżonek wrócił. Nie wierzy zapewnieniom Eumajosa, Telemacha, ani Euryklei, która rozpoznała w kąpieli znamię Odysa. Dopiero gdy Odys ujawnia znajomość tajemnic małżeńskiej alkowy, Penelopa ostatecznie przekonuje się o powrocie ukochanego męża.

Wykonania w Polsce

Relacje

Il combattimento di Tancredi et Clorinda

Il combattimento di Tancredi et Clorinda SV 153 – Pojedynek Tankreda z Kloryndą

madrigale in genere rappresentativo
muzyka Claudio Monteverdi
libretto wg „Jerozolomy wyzwolonej” Torquata Tassa
premiera w Palazzo Mocenigo w Wenecji, karnawał 1624

Premierowa obsada:
Testo (tenor)
Clorinda (sopran)
Tancredi (tenor)

Treść

Testo przedstawia bohaterów opowieści: chrześcijańskiego rycerza Tankreda i córkę króla Etiopów, Kloryndę. Tankred wyzywa zbrojną Kloryndę na pojedynek, sądząc, że jest mężczyzną. Trzykrotnie nieomal ją zabija, lecz dziewicy udaje się wyrwać ze śmiertelnego uścisku. Tankred pyta ją o imię, ona jednak odmawia odpowiedzi i obrzuca go wyzwiskami. W czwartym starciu Tankred zadaje przeciwnikowi śmiertelną ranę. Klorynda prosi o chrzest przed śmiercią. Tankred napełnia hełm wodą i uchyla przyłbicę konającej Kloryndzie. Dopiero wówczas ją poznaję i popada w rozpacz. Klorynda, szczęśliwa, wydaje ostatnie tchnienie.

Wykonania w Polsce

Relacje

Il ballo delle Ingrate

Il ballo delle Ingrate, SV 167 – Balet Pań Niewdzięcznych

ballo w jednym akcie
muzyka Claudio Monteverdi
libretto Ottavio Rinuncini
premiera w Palazzo Ducale w Mantui, 4 czerwca 1608

Premierowa obsada:
Wenus (sopran) – Settimia Caccini
Amor (sopran)
Jedna z Niewdzięcznych (sopran) – Virginia Andreini
Pluton (bas)

Treść

Wenus i Amor skarżą się Plutonowi na Niewdzięczne, które nie chcą kochać. Wenus prosi Plutona, aby wypuścił na chwilę uwięzione Niewdzięczne, aby świat ujrzał męki, nałożone nań za obojętność i wzgardę, która okazywały swoim wielbicielom. Pluton wygłasza kazanie. Jedna z niewdzięcznych opłakuje swe błędy i żegna się ze słońcem.

Wykonania w Polsce

Arianna

Arianna – Ariadna

zaginione (zachował się tylko Lament Ariadny)
tragedia in musica w jednym akcie
muzyka Claudio Monteverdi
libretto Ottavio Rinuncini
premiera w Palazzo Ducale w Mantui, 28 maja 1608, z okazji ślubu księcia Francesca Gonzagi z księżniczką Małgorzatą Sabaudzką

Premierowa obsada:
Apollo, Wenus (sopran) – Settimia Caccini
Amor, Arianna (sopran) – Virginia Andreini
Teseo (tenor) – Francesco Rasi
Dorilla
Tirsi
Bachus
Jowisz
Dorada
Posłaniec

Apollo w towarzystwie Wenus i Amora wita książęcych małżonków (prolog). Tezeusz i Ariadna lądują na wyspie Naksos. Wita ich chór rybaków. Duchy nakłaniają Tezeusza do porzucenia śpiącej Ariadny i powrotu do Aten. O świcie Ariadna z Dorillą, swą powiernicą, szukają Tezeusza. Posłaniec przynosi wieść o jego odpłynięciu. Ariadna lamentuje (zachowane Lamento). Do brzegu wyspy przybijają statki. Pasterz Tirsi zapowiada przybycie boga Bachusa, który pragnie zalecać się do Ariadny, Amor spieszy mu z pomocą. Wenus i Jowisz błogosławią nowej parze.

Wykonania w Polsce

Opery Monteverdiego

Gli amori di Diana ed’Endimione – zaginione, intermedium w czterech scenach, libretto nieznane, premiera w Palazzo Ducale w Mantui, podczas karnawału 1604/1605, trzecia z planowanych pięciu intermezzo wprowadzonych pomiędzy aktami l’Aminta według Tasso, wykonane w Teatro Farnese w Parmie, 13 grudnia 1628, z okazji ślubu Odoarda Farnese z Margueritą de’Medici

Gli amori de Dido e Enea – zaginione, intermezzo, libretto Ascanio Pio, druga z planowanych pięciu intermezzo wprowadzonych pomiędzy aktami l’Aminta wg Torquata Tassa, wykonane w Teatro Farnese w Parmie, 13 grudnia 1628, z okazji ślubu Odoarda Farnese z Małgorzatą de’Medici

Andromeda – zaginione, favola in musica, libretto Ercole Marigliani, premiera w Palazzo Ducale w Mantui, podczas karnawału 1619/1620

Apollo e Dafne – zaginione, znane z listów Monteverdiego, kantata teatrale/ballo, libretto Alessandro Striggio, premiera w Palazzo Ducale w Mantui, luty 1620

Gli Argonauti – zaginione, znane z listów Monteverdiego, intermezzo/mascherata, libretto Ascanio Pio/Claudio Achillini, czwarta z planowanych pięciu intermezzo wprowadzonych pomiędzy aktami l’Aminta wg Torquata Tassa, wykonane w Teatro Farnese w Parmie, 13 grudnia 1628, z okazji ślubu Odoarda Farnese z Margueritą de’Medici

Arianna 

Armida abbandonata – zaginione, znane z listów Monteverdiego, libretto wg „Jerozolimy wyzwolonej” Torquata Tassa, skomponowane 1626/1627 dla Mantui

Il ballo delle Ingrate

Il combattimento di Tankredi e Clorinda

Bradamante (Meliso e Bradamante) – zaginione, intermezzo, libetto wg Torquata Tassa, wykonane w Teatro Farnese w Parmie, 13 grudnia 1628, z okazji ślubu Odoarda Farnese z Margueritą de’Medici

La conjiunta d’Alceste e d’Admeto – zaginione, niedokończone, libretto Scipione Agnelli, luty 1617, zamówione z okazji ślubu księcia Ferdinanda Gonzagi z księżniczką Katarzyną di Medici,

Delia e Ulisse – napisane we współpracy z Francesco Manelli, dla Teatro Giustavilanni w Bolonii, 1630

La finta pazza Licori – zaginione, znane z listów Monteverdiego, commedia pastorale, libretto Giulio Strozzi, premiera 1627, zamówienie Vincenta II Gonzagi na jego inaugurację jako księcia Manui

L’incoronazione di Poppea

L’Idropica – zaginione, prolog „Ha cento lustri con etereo giro”, libretto Gabriello Chiabrera wg „La idropica” Giovanniego Battisty Guariniego, premiera w Mantui, 2 czerwca 1608, z okazji ślubu księcia Francesca Gonzagi z księżniczką Małgorzatą Sabaudzką (intermezzi: Salomone Rossi, Giovanni Giacomo Gastoldi, Paolo Biat, Giulio Cesare Monteverdi)

La Maddalena – prolog „Su le penne de’venti il ciel varcando”,wg La Magdalena Giovanniego Battisty Anreiniego, premiera w Mantui, marzec 1617

Mercurio e Marte – zaginione, Borneo regale, libretto Claudio Achillini, premiera Palazzo Farnese w Parmie, 21 grudnia 1628

Le nozze d’Enea con Lavinia – zaginione, tragedia di lieto fine, libretto Giacomo Badoro, premiera w Teatro SS. Giovanni e Paolo w Wenecji, 1641

Le nozze di Tetide – zaginione, znane z listów Monteverdiego, favola marittima, libretto Scipione Agnelli, 1616, zamówione z okazji ślubu księcia Ferdinanda Gonzagi z księżniczką Katarzyną di Medici

L’Orfeo

Proserpina rapita – zaginiona, libretto Giulio Strozzi, premiera w Palazzo Mocenigo w Wenecji, kwiecień 1630 z okazji ślubu Lorenza Giustinianiego z Giustnianą, córką Moceniga

Il ritorno d’Ulisse in patria

Tirsi e Clori – ballo, libretto Alessandro Striggio, premiera w Palazzo Ducale w Matui, styczeń 1616

La vittoria d’amore – zaginione, baletto, libretto Bernardo Morando, premiera w Citadella w Piacezy, 7 lutego 1641